Georg Philipp Telemann

Gedurende een groot deel van de 19e en 20e eeuw werd Georg Philipp Telemann gezien als een mindere versie van Johann Sebastian Bach. De in 1681 te Maagdenburg geboren componist was een solide muzieksmid, dat zeker, maar hij miste de spirituele diepgang van zijn befaamde tijdgenoot. Die perceptie kantelde toen in de jaren 60 de authentieke uitvoeringspraktijk in opkomst was. De voorvechters daarvan herontdekten de messcherpe verbeeldingskracht qua timbre van Telemanns muziek. De vier uur durende verzameling Tafelmusik (1733) barst van de prikkelende combinaties van instrumenten, waarvan hij het grootste deel zelf kon spelen. Zijn oeuvre bevat ook geestige passages, die totaal ontbreken in dat van Bach. In Älster-Ouverture worden bijvoorbeeld zwanen, kraaien, kikkers en herders op speelse wijze geportretteerd. Daarnaast componeerde hij een grote hoeveelheid sacrale muziek, wat bijdroeg aan zijn status: toen hij in 1767 overleed was hij de populairste componist in Europa. Met name Brockes-Passion (1716) maakt nog steeds indruk vanwege de aangrijpende vocale delen en toegewijde stemming. De ware juweeltjes van zijn oeuvre zijn de instrumentale composities, die hij zelf publiceerde en over de wereld verspreidde. De grenzeloos inventieve en onderhoudende stukken behoren tot de innemendste muziek van de 18e eeuw.