Chopin verkoos als muzikant rustige ruimtes: hij trad liever op in een intieme salon dan in een grote concertzaal met veel publiek. Dat verklaart waarom de kamerarrangementen van deze twee pianoconcerten al net zo lang bestaan als de orkestrale versies. Op veel punten verdienen de kamerversies de voorkeur. Chopin was niet de allerbeste arrangeur, waardoor een groot deel van de pianopartijen overschaduwd wordt door de erg aanwezige strijkerspartijen. Maar bij deze meeslepende uitvoeringen komt de sprankeling van die pianopartijen weer tot uiting, vooral in de twee langzamere delen waarin de melodieën vrijelijk zweven. Het gevaar is dat een muzikant dan de neiging kan voelen om zich in te houden, maar Emmanuel Despax laat de rem los en etaleert Chopins genialiteit in al zijn pracht. Het kwintet, met leden van het zeer diverse Britse Chineke! Orchestra, speelt met een magische combinatie van reactievermogen en subtiele terughoudendheid.