Schumann & Brahms

Muziek was de liefdestaal van het muzikale echtpaar Robert en Clara Schumann. Ze communiceerden via hun werk, waarbij ze vaak elkaars melodieën verfraaiden. Later werd hun werk uitgevoerd door Brahms, wiens eigen composities dan weer dikwijls verwezen naar het werk van zijn vrienden. Pianist Benjamin Grosvenor onderzoekt deze diverse connecties in Schumann & Brahms, een soloalbum met stukken die een brug slaan tussen alle drie de componisten.“We beginnen in de late jaren 1830, voordat Clara Wieck en Robert Schumann trouwen, en gaan door tot enkele van Brahms’ laatste werken in de jaren 1890”, zegt Grosvenor. “Hoewel de Kreisleriana een van Robert Schumanns geslaagdste en emotioneel meest diverse werken is, was hij pas 28 toen hij het in 1838 componeerde. Het leek me interessant om een jonge Schumann te koppelen aan een oude Brahms − diens Drie intermezzo’s voor piano werden geschreven in 1892, niet lang voordat die componist stierf in 1897.”Meerdere draden houden de stukken bij elkaar: “Clara’s Variationen über ein Thema von Robert Schumann für Pianoforte is toevallig gecomponeerd in 1853, hetzelfde jaar dat de Schumanns Brahms ontmoetten”, vertel Grosvenor, “Als een van de grootste pianisten van haar tijd was Clara in zekere zin een mentor voor zowel Robert als Brahms.”