Bruckner: Symphony No. 7 in E Major, WAB 107

Deze uitvoering van een concert dat werd opgenomen in de zomer van 1988 is een toonbeeld van de hechte band tussen de Berliner Philharmoniker en Seiji Ozawa. De Japanse dirigent – en voormalig student van Herbert von Karajan in Berlijn – was op de toppen van zijn kunnen. Hij bezat nog de jeugdige energie die zijn handelsmerk was, maar legt tegelijkertijd een grote gevoeligheid aan de dag voor de subtiele stromingen van tijd in de muziek van Bruckner. De Zevende Symfonie zit diep geworteld in het collectieve onderbewustzijn van het Berlijnse orkest, dat al meer dan een eeuw ervaring heeft met deze monumentale partituur. In Ozawa's gevoelvolle interpretatie komen de zingende melodieën van het werk goed tot hun recht. Hij weeft melodische bogen door passages die anderszins onsamenhangend zouden kunnen klinken, en raakt het perfecte evenwicht tussen grandeur en tederheid in het 'Adagio'.