Holst: The Planets – Bax: Tintagel

Voor Sir Antonio Pappano kan er niets routinematigs zijn aan het uitvoeren en opnemen van Holsts grootschalige orkestsuite. "The Planets dirigeren, vooral met een orkest als het LSO, is alsof je op een krachtige stroming rijdt", vertelt hij aan Apple Music Classical. "Het is een combinatie van opwinding en een gevoel van verantwoordelijkheid om iets immens en heel expressiefs te besturen." Het London Symphony Orchestra lijkt een voor de hand liggend ensemble voor The Planets – het was immers het LSO dat Holsts werk in 1920 voor het eerst in zijn geheel in het openbaar uitvoerde. Toch geeft het LSO onder Pappano’s leiding een frisse interpretatie waarin elk detail zorgvuldig is heroverwogen: de articulatie aan het begin van 'Mars' zal sommige luisteraars misschien verrassen, maar het is precies wat er in de partituur staat. De kleuren van Holsts meesterlijke orkestratie schitteren helder dankzij Pappano’s grote aandacht voor de instrumentale balans, en de ontvankelijkheid hiervoor van het LSO. Zo voelen ook Holsts gedurfde harmonieën, of het nu de schurende dissonanten van 'Mars' zijn of de bovenaardse suggestie van ruimte in 'Neptune', bijna als nieuwe onthullingen. Te midden van dit alles bevindt zich de aardse en troostende menselijkheid van 'Jupiter'. "In veel opzichten is 'Jupiter' het emotionele hoogtepunt van het hele werk", zegt Pappano. "Na de schaduw en dreiging van 'Mars' en de speelsheid van 'Venus' en 'Mercury', voelt 'Jupiter' alsof de hemel zich opent. Holst noemt het de 'Brenger van Vrolijkheid', en het is dan ook het moment waarop de suite ademt, glimlacht en plotseling op een heel menselijke manier tot ons spreekt." Zelfs alleen in dit deel wordt Holsts meerlagige, subtiele en verbazende vakmanschap al duidelijk, benadrukt Pappano. "Holst besteedt veel zorg aan de buitenste delen, met die springende figuren die door het orkest worden doorgegeven. Ja, er is brille en bravoure, maar luister goed hoe Holst overgaat van dansende ritmes naar die buitengewone centrale melodie – breed, waardig en diep ontroerend. De koperblazerspartij is magnifiek, natuurlijk, maar het is de dialoog tussen de secties die voor mij echt vonkt: strijkers die de zaken vooruit stuwen, geestig flitsende houtblazers, slagwerk dat eerder verlichting dan gewicht toevoegt." Het vermogen van Pappano en het LSO om de kleuren van een meesterlijke orkestrator volledig tot leven te brengen komt opnieuw goed naar voren in Tintagel van Arnold Bax. De uitvoering opent met een panoramische sfeer in levendige blauwtinten van het kustlandschap van Cornwall, dat nauwgezet wordt opgeroepen in de partituur. In prachtig contrast hiermee volgt de broeierige dreiging en razernij van de storm, waarin Bax’ gedetailleerde instrumentatie echt schittert op deze magnifieke opname.