Ferde Grofé

Componist, arrangeur, multi-instrumentalist en dirigent Ferde Grofé was een van de vroegste en prominentste figuren die de kloof tussen jazz en kunstmuziek in Amerika overbrugde. Grofé, in 1892 geboren in een muzikale familie, vestigde zich tegelijk in de populaire en klassieke muziekwereld. In de jaren 1910 leidde hij zijn eigen dansorkest en schreef hij er muziek voor, terwijl hij altviool speelde in het Los Angeles Symphony. Door de radiovriendelijke, verfijnde successen die hij in de jaren 1920 schreef voor bandleider en dirigent Paul Whiteman, werd Grofé een vroege visionair van de bigbandbeweging. Hij legde veel van de conventies vast die de jazz zouden definiëren, zoals het variëren van fijnmazig gecomponeerde secties met improvisatie. Zijn meest blijvende culturele bijdrage is het uitbundige orkestrale arrangement van George Gershwins pianostuk uit 1924, Rhapsody in Blue. Maar Grofé componeerde ook voor harmonieorkest en schreef symfonische gedichten. Daarvan was een groot deel gebaseerd op uitgesproken Amerikaanse thema’s, waaronder Mississippi Suite (1925), Death Valley Suite (1949) en, het bekendst, de vijfdelige Grand Canyon Suite (1931). Grofé bleef actief als dirigent, opvoeder en componist − hij schreef muziek voor radioshows en films en nam prestigieuze opdrachten aan − tot zijn dood in 1972.