Ralph Vaughan Williams

Ralph Vaughan Williams was een voorvechter van zowel Engelse volksmuziek als muziek uit het tijdperk van de Tudor-dynastie. Door die twee bronnen met elkaar te verenigen kwam Williams uiteindelijk tot een nationale stijl. De in 1872 te Gloucestershire geboren componist ontdekte in zijn jeugdjaren het werk van de Europese grootheden, zoals Händel, Mendelssohn en Brahms. Vervolgens herontdekte hij oude en bijna vergeten juweeltjes uit de Engelse muziekgeschiedenis, en dat leidde tot zijn christelijke liedboek The English Hymnal (1906). Daarin introduceerde hij zowel volksmuziek (waarvan hij veel uitschreef door te luisteren naar het gezang van plattelandsarbeiders) alsook vergeten melodieën uit het Tudor-tijdperk. Bovendien componeerde hij zelf enkele hymnes die waren geïnspireerd door die twee bronnen. Maar hij voegde meer elementen toe aan zijn unieke stijl en esthetiek, zoals de orkestrale klankkleuren die hij ontdekte via Ravel (met wie hij studeerde in 1907-1908) en het idealisme en mysticisme van de dichter Walt Whitman (wiens werk werd toegepast in A Sea Symphony (1909) en Dona Nobis Pacem (1936)). De weemoedige modaliteit van zijn muziek was voor het eerst volledig uitgekristalliseerd op Fantasia on a Theme by Thomas Tallis (1910). Het populaire werk The Lark Ascending (1914) weerspiegelt zijn liefde voor het Engelse platteland, maar Williams had ook een scherpere en krachtiger kant, zoals te horen is in het koorwerk Sancta civitas (1925), het door dichter William Blake geïnspireerde Job (1930) en de onstuimige Symfonie nr. 4 (1934). Toen hij bijna zeventig was, begon Williams ook filmmuziek te componeren, wat tot succesvolle werken als Scott of the Antarctic (1948) leidde. Hij overleed in 1958, enkele maanden nadat hij de première bezocht van zijn Symfonie nr. 9.