Giovanni Pierluigi da Palestrina

Palestrina was een van de grootste componisten van de late 16e eeuw. Zijn composities worden beschouwd als een absoluut hoogtepunt in de renaissancemuziek. Het overgrote deel van zijn werk is sacraal van aard. De Italiaan liet een enorm oeuvre na, waaronder 104 missen (meer dan elke andere componist van zijn leeftijd), ruim 300 motetten en minstens 140 madrigalen. Hij werd geboren in 1525 of 1526 in Palestrina, nabij Rome, reisde nooit ver en werkte zijn hele leven in de 'eeuwige stad’. Met name aan de Cappella Giulia in de Sint-Pietersbasiliek, waar de Italiaan zijn laatste twee decennia als kapelmeester doorbracht, tot aan zijn dood in 1594. Zijn composities, gekenmerkt door een heldere melodische structuur en gebalanceerde harmonie in de zangpartijen, kregen veel navolging. Palestrina vestigde zijn naam vooral met zijn missen, die hij volgens alle in de 16e eeuw gangbare muzikale technieken schreef. De helft van deze stukken is gebaseerd op al bestaand (eigen) werk, zoals de Missa Tu es Petrus, een uitbreiding van zijn motet met dezelfde naam. Bij veel andere dient een melodie of lied als uitgangspunt (Missa Aeterna Christi Munera). De composities van Palestrina werden de norm voor de ideale kerkmuziek en voor een transparante contrapuntische schrijfwijze. De katholieke kerk wilde meer tekstuele duidelijkheid. De eenvoud en verstaanbaarheid van de gezongen teksten van het ‘Gloria’ en ‘Credo’ in zijn bekendste mis Missa Papae Marcelli voldeden daaraan. Van zijn dubbelkorige werken voor het pauselijk koor is zijn Stabat Mater het opmerkelijkst en beroemdst.