Tenor

Tenoren zijn zeldzaam. En zoals alles wat zeldzaam is, zijn ze glamoureus. Deze hoogste der normaal voorkomende mannenstemmen is veel ongebruikelijker dan de bas of bariton. De hoge noten zijn kraakhelder, en het warme en flexibele stemgeluid is bijzonder dragend. Dit stemtype straalt jeugd, kracht en vurigheid uit. Tenoren zijn de supersterren van de opera. De grootste namen – onder wie Enrico Caruso en Luciano Pavarotti – kunnen qua bekendheid wedijveren met iedere popster. Zo was het niet altijd. Barokcomponisten gaven de voorkeur aan hogere en lagere stemmen. Maar sinds 1800 vormen tenoren de standaard voor operahelden – of ze nu adembenemende hoge noten belten in spintorollen (zoals Manrico in Verdi’s Il trovatore), de passie produceren van jonge geliefden zoals Rodolfo in Puccini’s La bohème, of stralen van charme als operette-idolen (zoals Danilo in Die lustige Witwe). De heldentenor is een klasse apart, met een bijna atletisch uithoudingsvermogen en idem vocale kracht in epische rollen zoals Wagners Siegfried. Maar tenoren zijn ook de koningen van de lichtere klassieke muziek. Er is een omvangrijk repertoire ontstaan, van Napolitaanse liedjes tot showtunes, om te profiteren van de massale populariteit van ‘s werelds favoriete mannenstem.