Enrique Granados

Granados was een van de leiders van de beweging die streefde naar een nieuw soort muziek voor na de ondergang van het Spaanse Rijk. Hij werd geboren in 1867 in de Catalaanse stad Lleida. Na piano te hebben gestudeerd in Barcelona ging hij in 1887 voor twee jaar naar Parijs om te werken met Charles Auguste de Bériot, wiens nadruk op verfijning van toon Granados’ spel en lesmethoden beïnvloedde. Granados richtte het conservatorium in Barcelona op, dat nu de naam draagt van zijn leerling Frank Marshall (die op zijn beurt Alicia de Larrocha onderwees), en de tijd die hij kon besteden aan compositie was beperkt. Zijn eerste werk dat internationale erkenning kreeg, Tres Danzas Españolas (1890), bevat een van zijn bekendste stukken, ‘Andaluza’, met een echo van tokkelende Spaanse gitaren. Granados was gefascineerd door het werk van de schilder Francisco Goya (1746-1828), en zijn bekendste werk, de pianosuite Goyescas (1911), is een poging om de geest van Goya’s kunst en tijdperk te distilleren in muziek. Het succes hiervan, het werk geldt nog altijd als een hoeksteen van de Spaanse pianomuziek, zette Granados ertoe aan om in 1914 een opera met dezelfde naam te componeren, gebaseerd op melodieën uit het pianowerk. Vanwege het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd dit werk voor het eerst opgevoerd in New York in 1916. Granados was op de terugweg na de première aan boord van de SS Sussex, toen die boot op Het Kanaal werd getorpedeerd door een Duitse onderzeeër. Hij verdronk in een vergeefse poging om zijn vrouw te redden.