Mstislav Rostropovich

Mstislav Rostropovitsj wordt algemeen beschouwd als de grootste cellist van de 20e eeuw. Hij werd geboren in een muzikale familie in Bakoe, Azerbeidzjan, in 1927, vijf jaar nadat het land onderdeel was geworden van de Sovjet-Unie. Zijn moeder gaf hem pianoles vanaf zijn vierde. Toen hij 10 was nam zijn vader, ooit een leerling van Pablo Casals, het stokje over om hem cello te leren. Rostropovitsj maakte zijn publieke debuut in 1942, een jaar voordat hij zich op 16-jarige leeftijd inschreef aan het conservatorium van Moskou, waar Sjostakovitsj tot zijn leraren behoorde. In de jaren die volgden trad hij op in andere Oostbloklanden, en in 1956 begon hij les te geven aan het conservatorium van Moskou. Zijn internationale carrière lanceerde hij eindelijk in 1963, met optredens in België en het jaar daarop in West-Duitsland. Hoewel hij een breed repertoire beheerste, van barok tot hedendaags, smeedde Rostropovitsj bijzonder nauwe samenwerkingen met een aantal componisten, onder wie Britten, Dutilleux, Lutosławski, Penderecki, Berio en Messiaen, die allemaal stukken voor hem schreven. Na veel botsingen met het Sovjetregime omtrent de vrijheid van meningsuiting en artistieke expressie, vluchtte hij uiteindelijk in 1974 uit zijn vaderland naar de Verenigde Staten en vestigde hij zich in Los Angeles. Tussen 1977 en 1994 was hij muziekdirecteur en dirigent van het National Symphony Orchestra in Washington, D.C. Hij bleef optreden en vechten voor politieke vrijheid tot zijn gezondheid het begaf. In 2007 overleed hij.