Francis Poulenc

Francis Poulenc was een componist met vele gezichten. De Fransman had een vrolijke en ondeugende kant, waarmee hij zich populair maakte in de Parijse salons van de jaren 20 en 30 van de 20e eeuw. Aan de andere kant was Poulenc intens spiritueel, melancholisch en sober. Tranen en gelach komen op sensuele wijze samen in zijn werken, die met weinig omwegen het hart van de luisteraar treffen. Hij werd in 1899 geboren in een welvarende Parijse familie en ging om met de grote kunstenaars van die tijd, waaronder Apollinaire en Cocteau, wier teksten hij op muziek zette in onder meer liederen en andere vocale werken. Verzamelingen zoals de liederencyclus Le Bestiaire (1919) vestigden zijn reputatie. Daarnaast werkte hij langdurig samen met bariton Pierre Bernac, die hij tijdens optredens begeleidde op piano. Enkele hoogtepunten binnen zijn vocale werken zijn het surrealistische Les mamelles de Tirésias (1947) en het hartverscheurende La Voix humaine (1959), gebaseerd op een toneelstuk van Jean Cocteau over onbeantwoorde liefde. In het midden van de jaren 30 had hij na de dood van een vriend een spirituele ervaring die zijn katholieke geloof nieuw leven inblies. Dat leidde tot een reeks intens religieuze werken, zoals het plechtige Quatre motets pour un temps de pénitence (1939) en het vreugdevolle Gloria (1961). Het chef-d'oeuvre van zijn sacrale werken is een andere onconventionele opera, Dialogues des Carmélites (1957), dat een van de spraakmakendste slotscènes in de theatergeschiedenis heeft: een gemeenschap nonnen wordt een voor een naar de guillotine geroepen. Poulenc stierf in 1963 op iets minder spectaculaire wijze.